Kasteel Ter Zinkt
Kasteel Ter Zinkt in Munte was een echt middeleeuws waterslot, dubbel omgracht en uitgerust met een kerker voor misdadigers. In de 18e eeuw werd het grotendeels gesloopt, en in de 19e eeuw werden de resten omgevormd tot een lusthof. Dit kasteel is dus een typisch voorbeeld van een romantische kasteel-interpretatie. Het valt helaas enkel van buitenaf te bewonderen.
Auteur: RouteYou Info
Meer informatie
Kasteel

Gemeenteplein
Op het Gemeenteplein van Melle werd in 1934 - precies in de dagen van de ophefmakende kunstroof! - een gedenkteken opgericht ter verheerlijking van de Franse Vlootfusiliers, die in Melle heldhaftig gevochten hadden bij het beginoffensief in 1914. Vijftig jaar later werd hier een zoekactie - de zoveelste! - uitgevoerd naar het verdwenen paneel met 'de rechtvaardige rechters'. Tevergeefs.
Auteur: Dromos
Meer informatie
Plein

Melle
Bij de Jozefieten in Melle - bekend om hun geloof in de sport als pijler van de opvoeding - werd voor het eerst op Belgisch grondgebied voetbal gespeeld. In 1863! Een Ierse leerling, Bernard Morrogh, kwam terug uit vakantie met een echte lederen voetbal en de eerste spelregels. Toen was dat nog half voetbal, half rugby!
Auteur: RouteYou Info
Meer informatie
Gemeente

Kasteel Van Zwijnaarde
Van het bestaan van het Kasteel van Zwijnaarde zijn reeds documenten uit 1345. Daarbij deed de leenhouder afstand van zijn rechten ten voordele van de Sint-Pietersabdij. Maar reeds in de 11-12de eeuw was er sprake van een capella van Zwijnaarde die naar deze site zou verwijzen. Het huidige kasteel dateert van 1922, maar is reeds het 4 gekende kasteelgebouw op deze plaats. Vroeger was er een aanlegstijger aan de Schelde en was er ook een verbinding met de slotgracht. Daar kan je nu nog een restant van zien aan het jaagpad langs de Schelde onder de vorm van een bijna volledig overgroeid tonvormig gewelf. Volgens een volksverhaal zou dit een geheime gang zijn die leidt naar de Sint-Pietersabij, maar daar is niets van aan.
Auteur: Dromos
Kasteel

Parochiekerk St.-Onkomena
De parochiekerk van St.-Onkomena of St.-Wilgefortis Kruiskerk van Bavegem is gelegen op een hoogte. Reeds in de 10de eeuw bezat Bavegem een kapel. De kerk is van oudsher aan de Heilige Onkomena of Wilgefortis toegewijd. De cultus van Onkomena of Wilgefortis startte in de 14de eeuw. Onkomena zou naar "ontkomen" of "onsnappen" verwijzen. Volgens de legende beloofde de vader aan een heidens koning dat zijn dochter Wilgefortis met die heidense koning zou trouwen. Wilgefortis zag dat helemaal niet zitten en bad om weerzinwekkend te worden. Na haar gebed begon ze een sterke baardgroei te krijgen. Haar vader was woedend en liet haar kruisigen. Dit verhaal zou zich afgepeeld hebben in Portugal. De gekruisigde gebaarde man is dus geen man maar een vrouw. Gebaseerd op dit verhaal werd Wilgefortis sterk aanbeden tegen mishandeling van "slechte mannen".
Een meer pittige en gelinkte mythe aan de verereing van de Heilige Oncomena is dat ze vanuit Portugal naar het noorden zou gevlucht zijn en in onze streken terecht kwam, meer specifiek in de bossen van Hoogbavegem. Dit lijkt me eerder een dichterlijke vrijheid waarbij verhalen gekoppeld worden aan lokale situaties om bij de luisteraar meer betrokkenheid los te weken.
Auteur: Dromos
Kerk

Scheldeveldekasteel
De naam Scheldevelde duikt voor het eerst op in de charters van de Sint-Pietersabdij in 814-844 en was de naam van een hele streek die zich uitstrekte langs de Schelde, vanaf het zuiden van Gent tot bij Kruishoutem.
Pas in de 18de eeuw groeide dit domein van het Scheldevelde uit tot een belangrijk domein met centraal gelegen landhuis (op de plaats van de vroegere hoeve) met systematische ontginning errond, gekenmerkt door een radiair net van zeven dreven.
De huidige bouw is voornamelijk afkomstig van de familie De Potter-Surmont die in 1846 het oude landhuis liet slopen en het liet vervangen door het huidige kasteel met laatclassicistische inslag. Het ontwerp was van de gekende Gentse architect Minard.
Kasteel

't Kinderkasteeltje
’t Kinderkasteeltje heeft een geschiedenis waarin de zorg voor kinderen centraal staat. Momenteel huisvest ’t Kinderkasteeltje een kinderdagverblijf en een Centrum voor Kinderzorg en Gezinsondersteuning. De baronessen Louise en Augusta Kervyn de Volkaersbeke bouwden het neogotische kasteel ‘La Tourelle’ in 1882. Het oorspronkelijke kasteel in L-vorm met hoektoren, vormt het rechterdeel van het huidige gebouw. In 1912 schenkt de familie het kasteel aan de cisterciënzerinnen van Gent. Na diverse verbouwingen brachten de zusters er in 1922 het 'Gesticht voor Voedsterlingen – De Onbevlekte' in onder. In 1931 werd de kapel aangebouwd. De voorgevel van het gebouw heeft een galerij op zuilen met een bekronend terras. De gevel van het oorspronkelijk kasteel heeft een brede trapgevel en wordt op de begane grond gemarkeerd door een serre met gebogen dak op gietijzeren zuiltjes. De originele glasbekleding van het plafond is nog aanwezig. Na de eerste Wereldoorlog was er grote nood aan kinderopvang want er waren toen veel alleenstaande moeders en verzwakte kinderen. Na de verbouwingen in 1922 konden de zusters een zeventigtal kinderen opvangen. In 1947 erkende Kind & Gezin het dag- en nachtverblijf voor kinderen. Tot de jaren ’70 waren er constant een negentigtal kinderen tussen 0 en 3 jaar aanwezig. Vanaf 1975 vestigden zich vele jonge gezinnen in Nazareth en steeg de vraag naar kinderdagopvang. De zusters startten op eigen initiatief een dagverblijf. De toeloop was zo groot dat de zusters een volledige verdieping van het kasteel vrijmaakten voor de opvang van 30 kinderen. In 1995 schakelde het dag- en nachtverblijf om naar een Centrum voor Kinderzorg en Gezinsondersteuning. Vanaf dan staat het centrum in voor een intensieve begeleiding van het kind en zijn gezin in moeilijke periodes. De sociale en pedagogische dienst werd sterker uitgebouwd. Een gedeelte van de residentiële opnames werd afgebouwd in het voordeel van semiresidentiële en ambulante begeleidingen. De omschakeling ging eveneens gepaard met grote verbouwingswerken om de pedagogische kwaliteit van het verblijf te verbeteren. De verbouwingen verliepen steeds met respect voor de authenticiteit van het gebouw. In 1998 kregen het CKG en kinderdagverblijf een nieuwe naam: ‘t Kinderkasteeltje. U kunt het oudste gedeelte van het kasteel, de kapel en de tuin vrij bezoeken. Een kleine tentoonstelling belicht de evolutie van deze zorginstelling en toont tekeningen van het gebouw door kinderen die in 't Kinderkasteeltje verblijven.
Auteur: Sport Vlaanderen - mountainbike routes
Gebouw

De Pinte
De naam van de gemeente De Pinte is afkomstig van een herberg Het Pijntken en werd voor het eerst gebruik als naam voor de gemeente toen het als gehucht afgescheiden werd van de gemeente Nazareth op 2 juni 1868 en werd toen ook "Klein Nazareth" genoemd.
Gemeente

Hotel In't Boldershof
Authentieke herberg met knusse kamers, uitgebreid ontbijt in schilderachtig Deurle, met musea en prachtige wandelpaden. Gezellige bar en brasserie. Gelegen langs Leiestreekfietsroute, ideale uitvalsbasis om Gent, Brugge, Brussel of kust te bezoeken. Fietsvriendelijk label Faciliteiten: televisie, roken toegelaten, restaurant, bar, huisdieren toegelaten, fietsen ter beschikking. Contactgegevens: - In 't Boldershof - Dorpsstraat 37, 9831 Deurle - Tel: +32 9 282 75 45 - Fax: +32 9 282 93 28 - GSM: +32 475 59 01 86 - E-Mail: info@boldershof.com - Web: www.boldershof.com
Auteur: Vl. Toeristisch bezienswaardigheden
Horeca

Welkomsbomen aan Clays van Muntestede
Beschermbomen aan de boerderij 'Clays van Muntestede'. Zomereik - Quercus robur (Omtrek 498 cm - Hoogte 20 m): oud gebruik om bij een boerderij een eik voor de gezondheid te planten. Hollandse linde - Tilia x europaea (Omtrek 332 cm - Hoogte 20 m): oud gebruik om bij een boerderij een linde voor de vruchtbaarheid te planten.
Auteur: JAN060
Boom

Sint-Aldegondiskerk
De kunstenaarsgemeente aan de Leie-oevers bezit een mooie, neoromaansekerk toegewijd aan Sint-Algedonids. De bakstenen constructie kwam tot stand vanaf 1830, na de sloping van de romaanse kerk. In tegenstelling tot de neoromaanse buitenzijde, is het interieur neoclassicistisch opgevat. De meeste kerkschatten en het meubilair dateren uit de 19de eeuw. Enkele schilderijen dateren uit de 17de eeuw en worden toegeschreven aan de Vlaamse School: De Bewening (naar Antoon Van Dyck), de Aanbidding der Herders, De Besnijdenis en O.L.V. Onbevlekt ontvangen. Het rechter zijaltaar is gewijd aan St-Aldegonde. Op het antipendium (de altaarbekleding) onder het altaar is te zien hoe ze zieken geneest. Haar polychroom eikenhouten beeld op het altaar (1635) toont haar als kloosteroverste met boek, staf en rozenkrans omdat ze de stichter was van het klooster van Maubeuge. Zowel in het koor als in de zijbeuken zijn oude grafstenen uit de 18de en 19de eeuw ingemetseld. Rondom de kerk liggen verschillende kunstenaars begraven, waaronder Gustave De Smet (kunstschilder en samen met Permeke van de grote namen uit het Vlaams Expressionisme) en zijn broer Léon De Smet. Ook Gaston Martens, toneelschrijver en auteur van het stuk ‘De Paradijsvogels’, dat later door de BRT gebruikt werd als inspiratie voor de gelijknamige televisiereeks, vond hier een laatste rustplaats. De kerkraad van Deurle maakte een filmpje over hun kerk 'Dorla, in de schaduw van Sint-Aldegondis'. De ingekorte versie kan u hier bekijken. De volledige versie kan je elke zondag in de kerk bekijken.
Auteur: Wizpr.guide
Erfgoed

Munte
Op het eerste weekend van mei wordt Munte door reuzen bevolkt! Op kop Nonkel Miele, Tante Nitte en hun nageslacht, gesproten uit de blijspelen van Henri Van Daele en Romain De Coninck. En ook 'de Muntenaar', de uitvergroting van het beeldje in de Torrekensstraat (gemaakt in 1977), is erbij. Het aantal reuzen groeide zienderogen. In 1955 startte Nonkel Miele alleen,nu is het een bloeiende familie, vooral dankzij de grootse viering van 1000 jaar Munte in 1990. Heel wat gemeenten uit de regio sturen op die dag ook hun reuzen naar Munte!
Auteur: RouteYou Info
Deelgemeente

OZ Bavegem
Het voetbalveld van OZ Bavegem maakte in het jaar 2013 deel uit van de "penalty- en middenstippen"-diefstal. Op tal van voetbalvelden in de buurt werden, zoals hier, de middenstip en/of de penaltystip uitgegraven en verwijderd. Tot nu toe nog steeds een misterie wat het motie was en wie hier achter zat. De 9 ploegen die dit misterie moesten ondergaan waren KSV Sottegem, Eendracht Grotenberge, KFC Herzele, DT Borsbeke, Eendracht Elene, VC Ressegem, SK Vlierzele en Eendracht Houtem.
Voetbalveld

Bavegem
Ook Bavegem kreeg zijn deel van de oorlogsellende in WO I. Zo luidt het verslag van de toenmalige pastoor Baert:
"Aangaande de opeisching der werklieden zijn er in het jaar 1916 twee en twintig naar Duitschland gestuurd in 't begin van 't jaar 1918 zijn er meer dan honderd gesonde geweest naar het westfront, in 't suide der provincie West Vlaanderen: daar is een werkman met name Hendrik de Beir, in het hospitaal te Deinze overleden."
"Het dient niet gezegd te worden dat vele landbouwers met groote en kleine boeten gestraft werden en menige burgers vele afpersingen ondergingen: het duitsche krijgsgerecht is daarom algemeen gekend."
"Er waren 58 soldaten, maar niet een vrijwillige heeft zich aangeboden: vijf sneuvelden of stierven in de hospitalen; een soldaat heeft zijn rechterarm verloren en een ander verblijft in een krankzinnigengesticht."
Deelgemeente

Bunker C16
Het betreft een Belgische bunker, opgetrokken als onderdeel van het Bruggenhoofd Gent. Deze verdedigingsstelling werd tussen 1934 en 1938 aangelegd op acht kilometer ten zuiden van Gent ter verdediging van het nationaal reduit. De aanleg hiervan kaderde in de fortificatiepolitiek die België na de Eerste Wereldoorlog voerde.
Het eigenlijke bruggenhoofd was opgebouwd uit twee weerstandsnesten – Betsberg en Muntekouter – en drie steunpunten – Semmerzake, Eke en Astene. De weerstandsnesten en steunpunten waren met elkaar verbonden via een courtine, bestaande uit drie verdedigingslijnen. Deze bunker maakte deel uit van de tweede verdedigingslijn ten noordoosten van het weerstandsnest Betsberg. Volgens zijn nummering diende de bunker te fungeren als commandopost.
De bunker bestond uit één toegangssas en twee bunkerruimtes elk voorzien van een getrapte schietopening voor mitrailleur aan zuidelijke zijde. Een oreillon (uitstekende muur) diende als bijkomende bescherming van deze schietopeningen. Via betonnen treden kon het toegangssas bereikt worden. De bunker was voorzien op de opstelling van een mitrailleur van het type Maxim.
De bunker was gecamoufleerd als een bijgebouw. Hiertoe werden de afgeronde betonnen hoeken van de bunker achter gemetselde bakstenen hoeken gebracht en werd het geheel gecementeerd. Op de bunker werd een zadeldak met asbestgolfplaten aangebracht, op het toegangssas lag een plat dak met geprofileerde dakrand. De schietgaten zaten verborgen achter houten luiken, waarop houten raamprofielen waren aangebracht. Enkele fruitbomen en een haag dienden als bijkomende camouflage.
Auteur: Toerisme Oosterzele
Bunker

Bunker AV10
Het betreft een uitzonderlijke bunker binnen het ganse TPG (Tête du Pont de Gand). Enerzijds heeft deze bunker een nooduitgang en anderzijds werd deze bunker ingegraven in de heuvelrug van de vroegere molen. Vandaag de dag wordt deze locatie nog altijd "Gijzelmolen" genoemd. Deze molen verdween in 1931. Op 2de Pinksterdag brandde hij af bij een hevig onweer (officiële reden). 'Av' is de afkorting van 'avancé' of 'vooruitgeschoven'. Het is een bunker die meer vooraan werd ingeplant om zijn oorlogsrol beter te kunnen vervullen nl. het lager liggend terrein goed observeren en onder schot nemen. De bunker heeft twee schietgaten en is gecamoufleerd met Tirools gebochelde.
De ingang van de bunker is eveneens speciaal. Deze bunker heeft, in tegenstelling tot de meeste bunkers, geen ingang via een trap naar beneden, maar had zijn ingang via de molenberg. Door middel van klimijzers kon men dan de bunker betreden. De beide kamers in de bunker zijn voorzien voor de opstelling van een Maximmitrailleur. Daarnaast was er ook een voorziening voor de opstelling van een Hotchkiss- of Coltmitrailleur. In de tweede kamer zat de nooduitgang. De buitenmuur van de bunker was op die plaats maar een halve steen dik. Aan de binnenkant zaten ijzeren profielen die langs een smalle gleuf aan de bovenkant verwijderd konden worden. Het muurtje kon men met een ijzeren profiel of de kolf van een geweer wegstampen. Aan de muren waren haken en rekken voorzien. De haken voor het ophangen van allerlei materiaal zoals helm en rugzak. De rekken waren ijzeren haken waarop een eiken plank werd gelegd. Op deze plank werden de kogelbanden gelegd. Tijdens de slag om Gijzenzele was de bunker bemand door de 13de compagnie van het 6de Linieregiment en bestond uit een sectiechef, twee stukoversten, twee laders en twee schutters.
In 1962 werd er door het toenmalige Ebes een grijze elektriciteitscabine gebouwd juist voor de schietgaten. In de jaren 90 werd de cabine vervangen door een groen exemplaar. Momenteel is de cabine verplaatst naast de bunker, waardoor men een beter zicht krijgt op de bunker.
Auteur: Toerisme Oosterzele
Bunker

Bunker A37
De bunker was gecamoufleerd als een gecementeerd tuinhuisje. Hiertoe werden de afgeronde betonnen hoeken van de bunker achter gemetselde hoeken gebracht. Het geheel werd gecementeerd. De linker schietopening zat verborgen achter een zogenaamde deur bestaande uit een houten plaat. De rechter schietopening stak achter een zogenaamde vensteropening, uitgewerkt met twee luiken uit een gegalvaniseerde metalen plaat waarop langs de buitenzijde houten raamprofielen waren gekleefd. Ook aan een andere zijde was op dergelijke wijze een vensteropening gesuggereerd. De omlijstingen van deze gesimuleerde openingen zijn nog te zien. Op de bunker was een zadeldak met rode pannen aangebracht. De bunker was deels aan het zicht onttrokken door een haag.
Auteur: Toerisme Oosterzele
Bunker

Bunker A35
Het betreft een Belgische bunker, opgetrokken als onderdeel van het Bruggenhoofd Gent. Deze verdedigingsstelling werd tussen 1934 en 1938 aangelegd op acht kilometer ten zuiden van Gent ter verdediging van het nationaal reduit. De aanleg hiervan kaderde in de fortificatiepolitiek die België na de Eerste Wereldoorlog voerde.
De bunker bestaat uit een L-vormig toegangssas en twee bunkerruimtes, elk met een getrapte schietopening aan oostelijke zijde. Een ‘oreillon’ (uitstekende muur) ter hoogte van de zuidoostelijke hoek diende als bijkomende bescherming van deze schietopeningen.
De bunker was gecamoufleerd als een bijgebouw bij de hoeve. Hiertoe werden de afgeronde betonnen hoeken van de bunker achter gemetselde hoeken gebracht. Het geheel werd gecementeerd. De beide schietopeningen zaten ingewerkt in zogenaamde vensters die bestonden uit twee luiken uit gegalvaniseerde metalen platen waarop langs de buitenzijde houten raamprofielen waren gekleefd. Aan één andere zijde was nog een bijkomende vensteropening gesimuleerd. De omlijstingen van deze gesimuleerde openingen zijn nog te zien. Op de bunker werd een zadeldak uit rode dakpannen aangebracht. Boven het toegangssas werd een plat dak gelegd, met een bewaarde geprofileerde dakrand.

Museum Dhondt-Dhaenens
In 1967 geven Jules en Irma Dhondt-Dhaenens architect Erik Van Biervliet de opdracht een modernistisch gebouw op te trekken vlak bij hun huis. Ze willen er hun eigen kunstcollectie onderbrengen, maar tegelijk moet het ook een plek worden waar culturele en artistieke activiteiten plaats kunnen vinden. Ondertussen is het gebouw een museum geworden waar belangrijke privéverzamelingen van moderne en hedendaagse kunst ontsloten worden en daarnaast ook een kunstencentrum dat een belangrijke rol speelt in de internationale kunstwereld. *Openingsuren: open van woensdag tot zondag 10u tot 17u (zomer: 10u tot 18u). Gesloten op maandag, dinsdag, tijdens af- en opbouw van tentoonstellingen, op 24-25/12 en 31/12 & 01/01.
Auteur: Vl. Toeristisch bezienswaardigheden
Museum

Burgerlijk Godshuis
Het Burgerlijk Godshuis is een neogotisch bakstenen gebouw, opgericht in 1878, met zijtrapgevels en een zeshoekig houten klokkentorentje onder een leien naaldspits. Het gebouw heeft al talrijke functies bekleed. In het begin van de 20e eeuw werd er een armemeisjes- en kantwerkschool in ondergebracht. Later was dit gebouw gekend als het plaatselijke bejaardentehuis 'Wielkine'. Na de bouw van een nieuw OCMW-rusthuis in de Stropstraat (1995) kreeg het ondertussen geklasseerde gebouw een polyvalente bestemming.
Historisch gebouw

Brouwerij Ide
Rond 1872 kocht Francis Ide de oude herberg 'De Croone' (Stationsstraat 3B) om er een brouwerij in op te richten. De brouwerij Ide werd stopgezet in 1981. Het gemeentebestuur kocht het gebouw, restaureerde het en vormde het om tot een cultureel centrum. Een in het oog springend kenmerk van het gebouw is de hoge schoorsteen die tot op heden bewaard is.
Brouwerij

Kasteel van Zwijnaarde
"Kasteel van Zwijnaarde" ook zogenaamd "Kasteel della Faille". Huidig vrij recent kasteel met omringend park, behouden omwalling en toegangsdreef vanaf het dorpscentrum, heden door de autosnelweg E3 op jammerlijke wijze van het eigenlijke kasteeldomein gescheiden. Belangrijke voorgeschiedenis, opklimmend tot de 14de eeuw: vroegste melding van 1345 waarin het kasteel door Wouter van Zwijnaarde afgestaan werd aan de Sint-Pietersabdij. Sinds 1420 door het protocol voorgeschreven als verblijfplaats voor de graven van Vlaanderen de nacht voor ze in de Sint-Pietersabdij de investituur ontvingen en hun blijde intrede deden te Gent. Ondermeer ook tijdelijke woonplaats van Isabella van Oostenrijk, zuster van Karel V en echtgenote van Christiaan II, koning van Denemarken; ze stierf er in 1526. Verwoesting tijdens de beeldenstorm en wederopbouw onder abt Joachim Arsenius Schayck in de 17de eeuw. Id est het kasteel bekend door een gravure van Sanderus: een rechthoekig omwald slot met binnenhof, hoektorentjes en getrapte dakkapellen. In 1797 door de Fransen openbaar verkocht samen met alle verbeurd verklaarde goederen van de Sint-Pietersabdij. Sinds eerste helft 19de eeuw eigendom van de familie della Faille d'Huysse. Circa 1836 (confer kadastergegevens) wederopbouw van het kasteel in een eigentijdse neoclassicistische stijl doch gebouwd op de oude, door water omgeven vestingen. Verwoest tijdens de Eerste Wereldoorlog (1918) en nogmaals wederopgebouwd in 1922 in zijn huidige vorm, in neorococostijl, naar ontwerp van architect Eugène Flanneau (Brussel).
Auteur: Onroerend Erfgoed Vlaanderen

Deurle
Deurle is een deelgemeente van Sint-Martens-Latem ten zuiden van Gent in de Belgische provincie Oost-Vlaanderen. Tot 1977 was het een zelfstandige gemeente. Deurle ligt aan de Leie.
In Deurle ligt het Museum Dhondt-Dhaenens met de kunstverzameling van Jules en Irma Dhondt-Dhaenens. Verder liggen hier het Museum Gust De Smet (in het voormalige woonhuis van de kunstenaar) en het Museum Leon De Smet. Meubelontwerper en designer Maarten Van Severen bouwde er voor de tweelingbroers Boxy een keukenpaviljoen in de oude tuin (Villa Rustoord 1904) van schilderes Jenny Montigny, leerlinge en minnares van Leieschilder Emile Claus.
De Sint-Aldegondiskerk van Deurle is van baksteen en gebouwd in neoclassicistische stijl. Op het kerkhof liggen verschillende bekende kunstenaars begraven, waaronder Gust De Smet, Leon De Smet, Xavier De Cock, Albert Claeys, Piet Bekaert en Luc-Peter Crombé. En ook de schrijver Gaston Martens is er begraven.
Sinds lang uit het dorpsbeeld verdwenen is de molen van Deurle. Werd gebouwd omstreeks 1592 en stond op de hoogste punt van het dorp, de Molenberg. In 1918 werd hij door de terugtrekkende Duitse troepen vernield. Schrijver Cyriel Buysse kocht de Molenberg van de laatste molenaar, Serafien De Baere. Buysse liet naast de heropgeknapte molen een palenwoning bouwen, waar hij menig roman neerpende.
Meer informatie op link
Auteur: jurgendegroote
Dorp

Merelbeke
De naam Merelbeke onderging in de loop der eeuwen weinig wijzigingen: in 1101 was er reeds sprake van Merlebeke. In de loop van de daaropvolgende eeuwen lag Merelbeke onder de knoet van de verschillende adellijke geslachten van het graafschap Aalst. Herhaaldelijk werden de inwoners meegezeuld in de oorlogen en opstanden waarin hun heren verwikkeld waren. Het meest bekende
oorlogsslachtoffer in Merelbeke was Cornelis Sneyssens in 1452, een Gentse vaandrig die eeuwen later verheerlijkt zou worden in een gedicht van Albrecht Rodenbach. Aan het voormalige gemeentehuis hangt een gedenkplaat die aan Cornelis Sneyssens herinnert.
Auteur: Pietvw
Dorp

Deurle-SintLievensHoutem