Baaigem
Baaigem heeft met de wekelijkse boerenmarkt naam en faam verworven.Deze markt vindt iedere zondag van 14 tot 17 uur plaats en is de oudste van Vlaanderen! Op het tweede weekend van juli zet het dorp zijn beste beentje voor met grootse en telkens gevarieerde paardenevenementen rond het machtige Belgische trekpaard.
Auteur: RouteYou Info
Meer informatie
Deelgemeente

Sint-Lievens-Esse
Ondanks de naam van het dorp Sint-Lievens-Esse en de plaatselijke devotie voor de heilige Livinus werd de 18de-eeuwse kerk niet toegewijd aan deze heilige, maar aan Sint-Martinus. In de wijde omgeving van Sint-Lievens-Esse tref je allicht wel een drankgelegenheid waar de natuurzuivere bieren van de Herzeelse brouwerij De Ryck geschonken worden. Zowel Rochus als Special De Ryck laten zich best drinken. Vermeldenswaard is dat in die brouwerij de roerstok in handen is van een vrouw, met name An De Ryck, de achterkleindochter van de man die in 1886 de brouwerij stichtte. Ook Sint-Lievens-Esse is trots op zijn bier; hier ontstond immers het gekende Pater Lievenbier van de brouwerij Van den Bossche.
Auteur: Lannoo
Meer informatie
Dorp

Mac Pudding
Waar dorstige fietsers terecht kunnen voor een drankje en een hapje, binnen of buiten op het ruime terras aan de oever van de Schelde.
Sluis 7
9810 EKE - NAZARETH
Sluitingsdagen: dinsdag & woensdag
Keuken: Belgische
Budget: - 25 Euro
Auteur: Sport Vlaanderen - mountainbike routes
Meer informatie
Restaurant

Sint-Dionysiuskerk
Sint-Dionysiuskerk De bekoorlijke kerk van Roborst, toegewijd aan Sint-Denijs, is omringd door een ovale kerkhofmuur, enkele linden en het kasteelpark. De...
Auteur: Stichting Open Kerken
Gebedsplaats

St.-Nicolaas van Tolentijnkerk
Nicolaas van Tolentijn (Tolentino) was een Italiaanse heilige uit de 13de eeuw. Vanwege de meer dan driehonderd wonderen die dankzij hem gebeurden, bleef zijn bekendheid groeien na zijn dood op 10 september 1305.
De bouw van een kerk kwam voor het eerst aan de orde in 1791, bij de oprichting van deze nieuwe parochie. De Pinte werd genoemd naar café Het Pijntken (1658). Met de nodige omwegen werd de nieuwe kerk gewijd in 1839 en in verschillende fasen vergroot tussen 1900 en 1912. Na de beschietingen in 1918 werd de kerk hersteld, maar ook later vonden nog herstellingen plaats.
Nu staat er een imposante neogotische bakstenen kruisbasiliek met een vierkante toren onder een ingesnoerde naaldspits. Ze heeft een driebeukig schip van zes traveeën, een koor met een vijfzijdige sluiting, een vijfzijdige doopkapel en een rond traptorentje aan zuidkant.
Het gebouw kreeg hoge lancetvensters met kleurrijke glas-in-loodramen (1919), met voorstellingen uit het Oude en het Nieuwe Testament.
Het interieur is in één kleur geschilderd. De oorspronkelijke polychromie verdween omstreeks 1967. Er zijn verschillende schilderijen aanwezig zoals ‘Niklaas van Tolentijn zegent broden’ (1840) en drie doeken van de Vlaamse School (1709). De biechtstoel draagt twee gebeeldhouwde cherubijnen ( 1642 en 1654). De doopvont is in neorenaissancestijl (midden 19de eeuw). Het 19de-eeuwse orgel werd nadien aangepast en is tegenwoordig beschermd als monument.
Auteur: Wizpr.guide
Kerk

Steenhuize-WIjnhuize
De Heren van Steenhuyse hebben steeds tot de hoogste adellijke kringen behoord. De oudste waarvan een geschreven bron gewag maakt is Amelricus in 1155. De oorspronkelijke Heren van Steenhuse besturen de heerlijkheid tot 1443, tot Jan van Steenhuse overlijdt en alle goederen worden geërfd door zijn zuster Maria, getrouwd met Jan van Gruuthuse. In 1556 worden de Gruuthuses opgevolgd door het huis van Egmont. Deze familie verkoopt in 1605 het ganse prinsdom aan Jean de Richardot. Na de dood van de weduwe van Claude de Richardot in 1752 wordt het kasteel met de heerlijke goederen, inclusief de begeerde prinsentitel, verkocht aan de familie de Wolff. 32 jaar later krijgt de heerlijkheid alweer een nieuwe eigenaar: Jean-Baptiste d'Hane (ook de bezitter van de gekende patriciërswoning, nu museum in de Gentse Veldstraat). Nadat de Franse regeerders de feodaliteit en alle prinselijke voorrechten hebben afgeschaft, blijven de kinderen van Jean-Baptiste d'Hane het kasteel bewonen : Louis - Emmanuel (tot 1861), Eduard-Joseph (tot 1873). De erfgenamen van deze laatste d'Hane verkopen in 1896 het domein aan Achilles de Frenne, een rentenier uit het Normandische Rouen. Een van de zonen de Frenne zal na de tweede wereldoorlog in en rond het kasteel een tijdlang een bloemenhandel exploiteren. In 1978 komt het kasteel in handen van de familie Van Waeyenberge, geboren Steenhuizenaars en bekende industriëlen. Zij maken van het domein de schitterende parel die het anno 1995 is geworden. Eeuwenlang voerden de Heren van Steenhuyse de uitzonderlijke titel van 'prins'.Wellicht werd de titel verworven door Felix van Steenhuyse (1384 - 1424). De echte reden is niet duidelijk, al lijdt het geen twijfel dat zijn zeer bijzondere relatie met de Graaf van Vlaanderen een doorslaggevende verklarende factor is. Na hem erven of kopen de andere bezitters van het prinsdom de eretitel. Niet alleen de status van prinsdom maakte van het kleine Steenhuize een unieke heerlijkheid . Lange tijd genoten heren en ingezetenen naast de gebruikelijke justitiële en heerlijke rechten en plichten twee bijzondere, merkwaardige privileges. Op basis van een charter uit 1348 was er vrijstelling van belastingen : geen enkele instantie had het recht om belastingen, taksen, tol,... te zetten tegen de heerlijkheid Steenhuize. Dit voorrecht gaf aanleiding tot tientallen disputen en rechtszaken. En er gold gedurende een bepaalde periode een recht van vrijgeleide : op het grondgebied van Steenhuize kon niemand vervolgd of gearresteerd worden, tenzij door de plaatselijke heer of zijn gerechtsdienaars. De archieven (en de volksoverlevering)vertellen verschillende voorbeelden van officieren uit het Land van Aalst of elders, die zelf in de gevangenis van Steenhuize zijn beland omdat ze dit recht hadden geschonden. Het prinsdom werd een toevluchtsoord voor vele mensen "die iets op hunne kerfstok hadden" uit alle windstreken. Deze speciale toestand duurde tot 1460, als Lodewijk van Gruuthuse, Heer van Steenhuyse, alle bannelingen en schorremorrie uit zijn domein gooit. "Sindsdien woont er op Steenhuize serieus volk !" beweert oud-burgemeester en Steenhuizenaar Marcel Van Daele). De oorspronkelijke 'woning' van de Heren van Steenhuyse was gebouwd in een moeras rechtover de plaats waar later de burcht/het kasteel zou verrijzen. Het moet een typische mote zijn geweest, met een omgevende wal en watering en een omheining van gepunte houten palen. Toen de aanvalstechnieken van de vijanden verbeterden en de behoefte aan een efficiëntere verdediging groeide, werd een burcht van steen opgetrokken op de plek van het huidige kasteel. Van deze oer-burcht zijn geen afbeeldingen overgeleverd. Bij restauratiewerken in de jaren tachtig werden wèl fundamenten blootgelegd. De oude vesting werd met de grond gelijk gemaakt in het begin van de woelige zeventiende eeuw. Vanaf 1626 begint Jeanne de Richardot met de bouw van een modern kasteel, dat er ongetwijfeld een stuk speelser en luchtiger uitzag dan het vorige, ook al bleef het in eerste instantie een verdedigingsgebouw. (De prinses de Richardot verbleef trouwens doorgaans in haar kasteel te Lembeek en verscheen slechts sporadisch in Steenhuize). Antonius Sanderus toont het gebouw in zijn 'Flandria Illustrata' en laat duidelijk de onregelmatige gevelindeling zien : het geveltorentje en het barokke voorportaal, staan niet keurig in het midden. Elke hoek wordt gesierd door een rond torentje, dat deels als wachttoren dient en deels de functie van baldakijn vervult. Vanuit elke toren vertrekken dakhellingen, die samenlopen in een bol, met op de top het embleem der Richardots. Rond het bakstenen gebouw, typisch voor de 17de eeuwse bouwkunst in Vlaanderen, kronkelt een dubbele gracht, met landbouwpercelen op de strook tussen beide wateroppervlakten. Aan de vorm en de omvang van het gebouw is sindsdien weinig veranderd. Al werd het meer dan eens verwoest door brand of oorlogsperikelen, Maar steeds werd het in ere hersteld. Zelfs het uitzicht wijzigde nauwelijks : de kantelen verdwenen en de ronde torentjes werden door achthoekige vervangen. Pas in de twintigste eeuw trad het verval in. Onder de familie de Frenne werd het grootste deel van de waterwal gedumpt. De gebouwen raakten verwaasloosd. De reddende engelen heetten Camille en -vooral - Piet Van Waeyenberge. Op hun initiatief werd het gebouw omgevormd tot een ontmoetings - en seminariecentrum voor de bedrijfswereld, beheerd door de NV Ecoval. De ingrijpende restauratiewerken werden voor het grootste deel geleid door kunstenaar Maurits Van Saene, die hiervoor in 1991 werd gelauwerd met de begeerde Europa Nostra Award.
Auteur: unitasvrienden
Deelgemeente

't Blaffend Konijn
Nabij de zacht stromende Zwalmbeek in het Zwalmse dorpje Roborst, overnacht u in het hotel 't Blaffend Konijn.Hier staat de eigenaar nog zelf achter het fornuis. Alle tien kamers zijn uitgerust met eigen sanitair en kleuren-TV. Het hotel is gans het jaar geopend voor verblijvende gasten! Gelieve eerst telefonisch contact op te nemen.
Voor bijkomende informatie klik hier.
Auteur: Sutor
Hotel

Mullem
Het lijkt wel of je via de tunnel onder de N60, de viervaksweg die Gent met de Vlaamse Ardennen verbindt, de afslag naar de 19de eeuw hebt genomen. Of zoals de inwoners van Mullem zelf beweren: "naar het einde van de wereld". Mullem is een beschermd dorp dat tot een van de mooiste van Vlaanderen behoort. Het geeft een perfect beeld van hoe een dorp er de voorbije eeuwen uitzag. Sinds 1977 hoort Mullem bij Oudenaarde. De okergele huizen – het kleur van de lokale adel – fungeerde meer dan eens als filmdecor.
Auteur: Visit Vlaamse Ardennen
Dorp

De Kroon
Best mogelijk dat je de gevel van herberg De Kroon herkent. Hij figureerde namelijk iedere dag in de generiek van Man bijt hond. De geschiedenis van het dorpscafé volgde decennialang het ritme van het dagelijkse leven in dit landelijke dorp. Enkele jaren voor de 20ste eeuw begon, werd hier de eerste pint getapt. Zeer waarschijnlijk gebeurde dit na de hoogmis, want dat is zo gebleven tot De Kroon op de radar kwam van de dagjestoeristen. Vaak werden ze gelokt door het beeld van Mullem zoals het in films en series op de televisie te zien was.
Auteur: Visit Vlaamse Ardennen
Restaurant

Lange Munte
De Lange Munte is een straat in de Belgische plaats Scheldewindeke. De straat is een onderdeel van de N415 tussen Oosterzele en Brakel. Het noordoostelijk stuk van de Lange Munte is een asfaltweg, het zuidwestelijk stuk een kasseiweg, die als kasseiweg nog verder loopt als de Staatsbaan in Gavere.
De Lange Munte is een onderdeel van een oude landelijke verbindingsweg tussen Dendermonde en Oudenaarde. Deze weg werd van Scheldewindeke tot Meilegem aangelegd boven op een langgerekte kouterrug. Het tracé was al aangeduid op de Ferrariskaart uit de jaren 1770.
Auteur: Wikipedia
Straat

Brouwerij Van Den Bossche
Brouwerij Van Den Bossche is een brouwerij in het Belgische en Oost-Vlaamse Sint-Lievens-Esse, deelgemeente van Herzele. De brouwerij werd opgericht in 1897 en is nog altijd in handen van dezelfde familie. Arthur Van Den Bossche (1875-1925) startte zijn brouwerij in 1897 op het Sint-Lievensplein van Sint-Lievens-Esse. Hij was de schoonzoon van de brouwersfamilie Callebaut uit Wieze, nu bekend als bereiders van chocolade. Na de dood van Arthur in 1925 bouwden zijn echtgenote en hun zonen Willy en Marc Van den Bossche het bedrijf verder uit. In 1975 kwam Ignace Van Den Bossche, zoon van Mark, als vennoot in de brouwerij en in 1981 werd hij zaakvoerder. Momenteel is de vierde generatie actief in de brouwerij. De nu bekende bieren zijn Pater Lieven Blond, Pater Lieven Triple, Pater Lieven Bruin, Kerst Pater, Lamoral Degmont en het langste tot nu gebrouwen bier Buffalo, dat per toeval voor het eerst werd gebrouwen in 1907. Tijdens een voorstelling van het Circus Buffalo Bill in Sint-Lievens-Esse had door vergetelheid het productieproces een andere wending gekregen, maar het bier bleek desondanks in de smaak te vallen. Men kan dit bedrijf, dat gelegen is aan het prachtige dorpsplein aldaar, ook bezoeken.
Auteur: pmoerman
Brouwerij

Hof Koekenboot
Voormalig zogenaamd Hof te Koekenboot. Op de wijk Walzegem vlakbij de Molenbeek ingeplant voormalig landadelverblijf of herenhoeve op het eind van de straat, met een populierendreef in het verlengde ervan oostwaarts tot aan Broek. Heden vakantiewoning van de V.A.B.
Van het vroeger landelijk, gebouwencomplex met semigesloten aanleg en rechthoekig binnenerf, bleef na de restauratie van circa 1980 bewaard: het woonhuis met aanbouwsels aan de noordelijke erfzijde, een personeelswoning in de oosthoek. De vroegere dwarsschuur aan de westelijke erfzijde met erftoegang, werd vervangen door een nieuwe autobergplaats met centrale doorrit.
Auteur: Toerisme Oosterzele
Hoeve

Brouwerij Ide
Rond 1872 kocht Francis Ide de oude herberg 'De Croone' (Stationsstraat 3B) om er een brouwerij in op te richten. De brouwerij Ide werd stopgezet in 1981. Het gemeentebestuur kocht het gebouw, restaureerde het en vormde het om tot een cultureel centrum. Een in het oog springend kenmerk van het gebouw is de hoge schoorsteen die tot op heden bewaard is.
Auteur: Dromos
Brouwerij

Scheldevallei
Zingem is gelegen in de alluviale vlakte van de Schelde, in het overgangsgebied van Zandig- en Zandlemig- Vlaanderen.-lt;br/>De randgebieden van de Schelde zijn langs de Oostzijde begrensd door een duidelijke stijlrand en ten Westen een alluviale vlakte. -lt;br/>Landschappelijk en geomorfologisch omvat Zingem twee zones:-lt;br/>a) De grachtenrijke, onbewoonde Schelde vallei, met uitgestrekte weilanden en enkele afgesneden meanders, de groene long = logo gemeentelijk briefhoofd -lt;br/>b) de zacht oplopende westelijke helling van het Scheldedal met meer akkerland.-lt;br/>Er werd lange tijd klei gewonnen en wissen (=twijgen) en wijmen gekapt op de lage wilgenstobben. De gemeente Zingem heeft dan ook een lange traditie in het bakken van de bekende scheldesteen en het vlechten van manden en het maken van zitmeubelen.-lt;br/>De kleiputten en rietvelden van weleer zijn vandaag een grachtenrijk gebied met een interessante fauna en flora.-lt;br/>Zingem heeft heel wat natuurgebieden, in de Weistraat hebben we: Kleiput Van De Moortele, Het Natuurreservaat de Weiput met kijkhut en De Bulck.-lt;br/>Er zijn verschillende meanders die nu worden gebruikt als viswaters zoals de Spettekraai en de Messureput, en aan het Rijtbos.-lt;br/>We hebben ook waardevolle weilanden zoals de Groot- en Kleinmeers. -lt;br/>We bekijken het landschap van de Scheldevallei van aan het Meuleken ’t Dal en zien:-lt;br/>Het Alluvium van de Schelde: in het W een vlakke – en een Oostelijke steile rand.-lt;br/>Uitzicht over Kleinmeers laaggelegen weiden langs de Schelde-lt;br/>Ingang kerk van Meilegem en kerktoren van Beerlegem Kasteel Grenier te Gavere. Kazerne van luchtmacht (Mess officieren). Radar (Radom) te Semmerzake.
Auteur: JannesVK
Uitzichtspunt

Sint-Margarethakapel.
Gelegen op hoogste punt van de heuvel ten oosten van de grote kouter tussen de beide Boekels met omringend kerkhof, aan west- en zuidzijde ommuurd. In de grotendeels bakstenen kerkhofmuur met ezelsrug, kopie van het wapenschild van de Sint-Pietersabdij van Gent waarvan de kapel afhankelijk was, aangebracht bij de restauratie in 1996; het origineel wapenschild, voorzien van drie sleutels, gehouden door twee ooievaars en bekroond door mijter, kromstaf en zwaard, hangt nu binnen in de kapel. Kerkhof toegankelijk via vernieuwde trap naar ijzeren hekje aan bakstenen pijlers tegenover het portaal. Oudste vermelding van een kapel van Sint -Bartholomeus in 1108 bij de bevestiging door bisschop Odo van de schenking in 1040 van de villa Wijlegem aan de Sint-Pietersabdij, die verder het patronaat bleef uitoefenen. Volgens visitatieverslag van 1717 toegewijd aan Onze-Lieve-Vrouw, later aande Heilige Margaretha. Was oorspronkelijk een zelfstandige parochiekerk tot 1790 bediend door de pastoor van Roborst die resideerde in Rozebeke en erna door de pastoor van Sint-Blasius-Boekel. Gerestaureerd onder leiding van architect R. Berteloot in 1996. Oudste gedeelten, ten westen in de zijgevels, opgetrokken uit Doornikse kalksteen; voorts van baksteen en zandsteen voor plint, hoekstenen en deuromlijsting. Hersteld in 1611, kort voor 1717 en in 1788 verbouwd, confer jaartal in omlijsting van het westelijke portaal. Georiënteerd rechthoekig zaalkerkje van vijf traveeën onder zadeldak met houten zeskantig dakruitertje bekleed met leitjes, achter het koor berging en sacristie. Westgevel vermoedelijk uit het eerste kwart van de 17de eeuw. Witgekalkte en verankerde puntgevel met vlechtingen en zandstenen schouderstukken. Bekronend stenen kruis, vernieuwd. Getoogde opgeklampte deur in zandstenen omlijsting met jaartalstenen naast de sluitsteen. Eiken deur met oorspronkelijk ijzeren beslag. Erboven getoogd venster met smeedijzeren roedeverdeling. Aan weerszij van deur ingemetselde arduinen grafstenen uit 1912 en de 19de eeuw. In zijgevels sporen van verdwenen steunberen, ten zuiden één bewaarde bakstenen steunbeer. Steekboogvensters met ijzeren roedeverdeling voorzien van zandstenen hoekblokken, vermoedelijk eveneens van 1788. Ten oosten van de zuidelijke zijgevel ingemetselde XVIII-grafsteen. Overstekende dakschilden rustend op modillons. Dakruiter voorzien van rechthoekige galmgaten en spits bekroond met ijzeren kruis en vergulde haan. Aan de oostelijke gevel, calvariekruis van geverfd hout onder houten afdak, oorspronkelijk kruisbeeld uit de 18de eeuw thans in parochiekerk van Sint-Blasius-Boekel en in 1996 vervangen door houten replica. Gepleisterd en witgeschilderd interieur met grijsgeschilderde lambrisering. Gobertange-vloertegels in portaal en koor, plavuizen van Basècles in schip en rode baksteentegels in berging en sacristie. Drie ijzeren trekstangen en tongewelf voorzien van panelen en lijstwerk; in koor met geschilderde voorstelling van twee brandende harten in wolkenkrans. Centrale klokopening afgedekt met houten paneel beschilderd met putti in wolken en Heilige Geest-duif. Bruingeschilderd houten doksaal en tochtportaal uit eind 18de eeuw - begin 19de eeuw. Twee rechthoekige deuren naast altaar naar berging en sacristie met erboven beeldnissen in trompe-l'oeil. Mobilair. Beeldhouwwerk: twee engelen in borstbeeld op de kroonlijst van het altaar. Plaasteren 20ste-eeuwse beelden van Onze-Lieve-Vrouw en Sint-Jozef voor de geschilderde beeldnissen boven de deuren van berging en sacristie. Portiekaltaar met gemarmerde tombe, trommeltabernakel en classicistische zuilen en gemarmerd hoofdgestel, volledige koorwand verfraaid met trompe-l'oeil, uit eind 18de eeuw of begin 19de eeuw. 18de-eeuwse kerkmeestersbank in classicistische stijl van bruingeschilderd hout ten zuiden onder doksaal. Bruin- en witgeschilderde houten communiebank in rococostijl uit het derde kwart van de 18de eeuw. Houten zitbanken langs de zijmuren. Vier grafmonumenten uit de 17de en de 18de eeuw in de kapelvloer en uit de 18de, 19de en 20ste eeuw tegen de gevels.
Auteur: Onroerend Erfgoed Vlaanderen
Kapel

Sint-Pietersbandenkerk
Ingeplant ten noorden van de straat, op de hoek met de huidige Sint-Pietersstraat afdalend naar de Schelde, met nog gedeeltelijk ommuurd kerkhof met ijzeren toegangshekken. Oudste vermelding van een kerk in een diploma van keizer Otto II van 977. In 1117 wordt het patronaat van de kerk door Burchard, bisschop van Kamerijk aan de abt Godefridus van Ename geschonken en dit tot eind 18de eeuw. Het oorspronkelijke romaanse kerkje, opklimmend tot de 12de eeuw, had de vorm van een driebeukige kruiskerk met vierkante kruisingstoren en recht afgesloten koor en was volledig opgetrokken uit Doornikse steen. Enkel de onderbouw van de toren met zware pijlers en rondbogen bleef tot op heden bewaard. In de loop van de 13de-14de eeuw werd de kerk in Scheldegotiek aangepast met onder meer de nog bewaarde achtkantige geleding van de toren. In de 18de eeuw wordt melding gemaakt van belangrijke veranderingen. Deze kerk is ons bekend door een tekening van A. Van Lokeren van 1840 en de beschrijving van F. De Potter en J. Broeckaert. Vanaf 1885 werden door architect Auguste Van Assche plans ingediend om koor, transept en toren te restaureren en de kerk te vergroten. Na vernieuwing en vergroting van het schip bleken koor en transept in te slechte staat en werden gereconstrueerd. Enkel de toren bleef behouden en werd gerestaureerd. Nieuwe kerk in neo-Scheldegotiek volledig opgetrokken uit Doornikse steen.
Auteur: Onroerend Erfgoed Vlaanderen
Kerk

Kasteeldomein Borgwal
Het kasteel van Borgwal is een waterkasteel met 18de-eeuwse kern, aangepast midden 19de eeuw, staand te midden van een grote vijver met gemetste kaaimuren, deel uitmakend van de strakke 18de-eeuwse tuinaanleg. Het kasteeldomein telt een aantal aanhorigheden waaronder de monumentale toegangspoort, het staatsieplein en neerhof aangelegd voor het kasteel met karakteristieke opstelling in U-vorm en waar de verschillende nutsvoorzieningen van het kasteel gegroepeerd waren. Op het neerhof staat tevens een monumentale vierkante duiventoren, heropgericht in de 19de-eeuw naar een 17de-eeuwse voorloper. Het domein is voorzien van een bakstenen omheiningsmuur met ingebouwde kapel.
Auteur: Onroerend Erfgoed Vlaanderen
Monument

Huisekoutermolen
De Huisekoutermolen is een houten standerdmolen in de Belgische deelgemeente Huise.
Oorspronkelijk stond deze molen in Waregem en was daar als Hoogmolen bekend, al zeker sinds 1512. De molen functioneerde tot 1948 en verhuisde in de jaren 1972-1975 naar een plek in Huise waar vroeger een stenen grondzeiler stond, Cnuddes molen, die in 1851 afbrandde.
In 2001 bemerkte men te grote torsie bij het draaien en legde men de activiteiten stil. De wind rukte een molenwiek af waardoor de eigenaar het volledige wiekenkruis in mei 2007 verwijderde.
Het terrein maakt deel uit van een heuvelkam tussen Schelde- en Leievallei. De molen heeft een open voet en staat op teerlingen. Het molenhuis staat vlakbij.
Auteur: Wim
Windmolen

Prinsenmolen
De Prinsenmolen in het Belgische Gavere is een ronde, stenen bergmolen. De eerste molen die op deze plek stond werd in 1551 gebouwd en was eigendom van de familie van Lamoraal van Egmont. Lamoraal was prins van Gavere, vandaar de naam Prinsenmolen.
De molen uit 1551 was een houten staakmolen die rond 1580 werd vernield door onruststokers, vermoedelijk beeldenstormers en in 1639 opnieuw opgetrokken. Later, in de 18e eeuw, was het een banmolen, een korenwindmolen met Jan Piens in 1713 als molenaar. De Ferrariskaart uit 1775 gaf haar locatie aan. In 1806 volgde een nieuwe aanpassing en werd ze een staakmolen om in 1890 haar huidige vorm te krijgen.
Auteur: Wikipedia
Erfgoed

Kasteel van Leeuwergem
Het kasteel in de stijl van de classicistische barok bevindt zich tussen de dorpscentra van Elene en Leeuwergem.
Het is privébezit van baron Baudouin della Faille d'Huysse en barones Pauline de Villenfagne de Vogelsanck en kan in groep en na afspraak bezocht worden.
Het loverheater in haagbeuk, uniek in België biedt plaats aan 800 toeschouwers.
Mogelijkheid tot huren van de orangerie.
Auteur: Zottegem, nog niet zo gek!
Constructie/bouwwerk

Den Ast
Beklimmingscode van RouteYou : E_3_d
Lengte : 0.37 km
Stijging : 20 m
Gemiddelde hellingsgraad : 5 m / 100 m - 5.26 %
Maximale hellingsgraad : 8.27 %
Auteur: Cols&Climbs@RouteYou
Helling

De Vlamme
Beklimmingscode van RouteYou : E_5_d
Lengte : 0.95 km
Stijging : 23 m
Gemiddelde hellingsgraad : 2 m / 100 m - 1.73 %
Maximale hellingsgraad : 6.28 %
Auteur: Cols&Climbs@RouteYou
Helling

Waesberg
Beklimmingscode van RouteYou : E_5_e
Lengte : 1.18 km
Stijging : 22 m
Gemiddelde hellingsgraad : 1 m / 100 m - 1.23 %
Maximale hellingsgraad : 4.74 %
Auteur: Cols&Climbs@RouteYou
Helling

Kasteel Baudries
In de Kasteelstraat, Bossemstraat, Gemeentehuisstraat en de Kerkstraat heeft men zicht op het kasteeldomein Baudries.
Om de nieuwe St.-Petruskerk (1825) van een orgel te voorzien, verkocht de toenmalige pastoor het schilderij "de Madonna bij de fontein" van Jan van Eyck. Achter de kerk ligt de grafzerk van de laatste adellijke bewoners van kasteel Baudries, gravin Geneviève de Lichtervelde en haar echtgenoot jonheer Piers de Raveschoot. Het omwalde kasteel Baudries met rococo-kern uit de 18de eeuw werd in de 19de eeuw verbouwd en recent smaakvol gerestaureerd.
Via de Beekstraat links de Eikstraat waarbij je een oude pannenfabriek voorbijrijdt tot bij een oude Schelde-meander. Om de Schelde beter bevaarbaar te maken, werden de meanders rechtgetrokken. Rond die oude Schelde-armen ontwikkelden zich biotopen met weelderige plantengroei, ijsvogels en blauwe reigers. Vroeger was links om de hoek een aanlegsteiger, van belang voor de handel met Oudenaarde en Gent, vandaar de naam Kaaihoeve, op grondgebied Meilegem-Zwalm. Nu is dat een natuureducatief centrum van de Provincie Oost-Vlaanderen, een ommetje waard.
Auteur: FIETSVRIENDEN GAVERE
Kasteel

Klepmolen
De beschermde Klepmolen is het paradepaardje waarvan de oorsprong terug gaat tot 1791. Het is een stenen korenwindmolen die rust op vier 'teerlingen'. De restauratie van deze bergmolen werd in 2013 afgerond. Elke eerste zondag van de maand is de molenaar aanwezig en draaien de wieken (als het weer het toelaat). De molen wordt ook op aanvraag opengesteld voor groepen. 5 keer per jaar is de molen actief en kan er meel worden aangekocht.
Auteur: Toerisme Oosterzele
Windmolen

Schepenbrief van Bochoute
De schepenbrief van Bochoute is een oorkonde uit mei 1249. Het is een van de oudste officiële documenten die geheel in het Nederlands zijn geschreven en bovendien een expliciete datering draagt. De oorkonde werd uitgevaardigd door de schepenen van Bochoute, nu een gehucht in het Vlaamse dorp Velzeke (Zottegem), en bezegelde een grondtransactie tussen de herenboer Boudewijn Molniser (Molenijzer) uit het Bochoutse gehucht Dallem en de Gentse burger Hendrik van den Putte. Het is de vroegste bewaard gebleven akte die in de Nederlandse taal is opgesteld. Gebruikelijk als voertaal voor oorkonden en akten was het Latijn.
Auteur: Pascal Brackman
Monument

café De Klokke
Voormalig gemeentehuis en café zogenaamd "In De Klok(ke)", sedert 1991 restaurant zogenaamd "De Zannekinhoeve". Naast de kerk gelegen, haaks op de straat ingeplant huis van vijf traveeën en één bouwlaag onder zadeldak (pannen) met drie recenter aangebrachte dakkapellen, vermoedelijk uit de 18de eeuw. Bij het rechttrekken van de Gaverstraat circa 1954 verkleind door sloop van rechter travee. Thans geelgeschilderde bakstenen gevels op gepikte plint. Licht getoogde vensters met rood-witgeschilderde luiken, de kleuren van het kasteel. Deur in zwartgepikte omlijsting. Gevelbeëindiging door middel van getrapte baksteenlijst en entablement met sporen van opschrift "a la maison commu(nale) on loge à pied et à cheval". Recente rechterzijgevel, afgewerkt met vlechtingen. Interieur. Rechts van voordeur, kamer met samengestelde balklaag, grote schouw met bakstenen schouwwangen, houten geprofileerde schouwbalk en schouwboezem beschilderd met landschapstaferelen uit de 20ste eeuw; rug-aan-rug geplaatste schouw met gesloopte kamer rechts ervan. In kamer links van voordeur, stucplafond, vloer van rode plavuizen, marmeren schouwmantel en bewaarde archiefkast van het vroegere gemeentehuis. Links van het huis aansluitend dienstgebouw onder pannendaken met segmentboogvormige poorten. Rechts zijpuntgevel met vlechtingen en uilengaten. Achteraan op erf, twee dienstgebouwen uit de tweede helft van de 19de eeuw. DEVOS P., De gemeentehuizen van Oost-Vlaanderen, Inventaris van het kunstpatrimonium van Oost-Vlaanderen, XVII, Gent, 1982, p. 958-959.
Eet en drinkgelegenheid

De Pinte
Als je hier door De Pinte fietst of wandelt dan zal het je snel opvallen. De Pinte is een rijke gemeente.
Volgens de gegevens van Statbel (2024) heeft De Pinte de hoogste inkomens van de provincie Oost-Vlaanderen en de op vier na hoogste van heel Vlaanderen. Opvallend is dat De Pinte daarmee voor het eerst de buurgemeente Sint-Martens-Latem overtreft.
Burgemeester: “We weten natuurlijk wel dat de hele zuidrand van Gent mensen aantrekt met een gemiddeld hoger inkomen, zoals artsen die in de Gentse ziekenhuizen werken. De Pinte is met een fietsostrade, twee snelwegen en een directe treinverbinding naar Brussel bovendien een zeer bereikbare gemeente en in trek bij tweeverdieners.”
Auteur: Mediahuis België
Deelgemeente

B&B De Notelaar
Welkom bij B&B De Notelaar
Auteur: B&B De Notelaar
Horeca

De Casino (Dorpsherberg)
Stap binnen in de nostalgische wereld van Dorpsherberg De Casino, gelegen in de schilderachtige dorpskern van het autoluwe Dikkele (Zwalm). Dit authentieke volkscafé is erkend als bouwkundig erfgoed en vormt de ideale rustpunt tijdens een fiets- of wandeltocht door de Vlaamse Ardennen.
Binnen keert u terug in de tijd dankzij het sfeervolle interieur en de ronkende Leuvense stoof. Bij mooi weer is het heerlijk vertoeven op het gezellige terras met uitzicht op het karakteristieke dorpsplein en de kerk.
Op de kaart:
* Streekbieren: Een uitstekende selectie lokale bieren uit de Zwalmvallei.
* Het "4-tje": De absolute specialiteit van het huis zijn de verse wafels, die tijdens de koudere maanden ambachtelijk worden gebakken op een gietijzeren wafelijzer bovenop de Leuvense stoof. Daarnaast kunt u er terecht voor een ijsje of een lekker kopje koffie.
* Snacks: Voor de kleine honger zijn er authentieke dorpscafé-snacks te verkrijgen, zoals een spaghetti, croque monsieur, enz ...
Een unieke, sfeervolle tussenstop waar de tijd even heeft stilgestaan!
Auteur: Ronny Van Der Sypt
Eet en drinkgelegenheid

260823 - LVA - Steenhuize